تبلیغات
كشكول رئیسی - مصدر الاراجیف - آشنائی با راویان بزرگ

كشكول رئیسی - مصدر الاراجیف

برای بهتر شدن مطالب مهمترین عامل نظرات سازنده شما دوستان عزیز میباشد.

با سلام ... ورود شمارا به وبلاگ كشكول رئیسی - مصدر الاراجیف خوش آمد میگویم ... برای مشاهده کامل مطالب از آرشیو مطالب وبلاگ استفاده کنید.

 

 با سلام خدمت خوانندگان گرامی و عزیز :

هدف از ایجاد این صفحه برای آگاهی آن دسته از شما عزیزانی میباشد كه از زندگی نامه این علمای جلیل القدر اطلاعاتی نداشته و یا ممكن است داشته ولی كافی نباشد لذا این عزیزان را معرفی و متوجه گردید كه هرگاه در  صفحه روایات و احادیث و یا صفحه آیا میدانید من مطلبی مینویسم از خودم نبوده و از این عزیزان میباشد و  من گزیده فرمایشات علمائی را انتخاب كرده ام كه متفق القول مورد اعتماد و وثوق علمای جلیل القدر ما نیز در این زمان میباشد و منابع آن را هم برای صحت و سقم در ذیل و یا ابتدا گذاشته ام .لذا خواهشمند است در خصوص مطالب كه صرفا جنبه آگاهی دارد بر من خورده گیری نفرمائید .

ابن عساکر :

آدرس :

http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%A8%D9%86_%D8%B9%D8%B3%D8%A7%DA%A9%D8%B1

ابوالقاسم، علی بن حسن بن هبة الله شافعی معروف به ابن عساکر، مورخ، محدث و سیاح دمشقی (متولد به سال 499 هـ ق) از بزرگان فقهای شافعی است. او صاحب اشعاری نیز هست. اما در این زمینه چندان قوی نیست. ابن عساکر به سبب حفظ و روایت احادیث بسیار، کثرت سفرهای علمی و استفاده از مشایخ بزرگ در شهرهای اسلامی و نیز تألیف اثر چشمگیر خود (تاریخ دمشق) در شمار یکی از بزرگترین حافظان حدیث و نویسندگان تاریخ در روزگار خویش به شمار می آید. با توجه به سلسله نسب پدرش، احتمالا عنوان ابن عساکر مربوط به خانواده مادری او بوده است. دوران زندگی او با انقراض سلاجقه شام و دوران حکمرانی نورالدین زنگی (569 هـ.ق) و صلاح الدین ایوبی (589 هـ ق) بر مناطق شام همزمان بود. سیاست این پادشاهان مبارزه با تبلیغات فاطمیون شیعی مذهب و حمایت از مذاهب اهل سنت بود. لذا گردآوری احادیث در این زمان سخت بالا گرفت و ابن عساکر نیز در این زمینه چهره ای درخشان شد. به لحاظ علمی او از 6 سالگی در دمشق مشغول به تحصیل شد. در ابتدا نزد پدر، برادر بزرگتر و خانواده مادریش فقه و حدیث آموخت. از دیگر اساتید او در دمشق می توان به ابوطاهر حنائی، ابوالبرکات ابن عبد حارثی، سبیع بن قیراط و .... اشاره کرد. پس از فوت پدر به بغداد رفت و در مدرسه نظامیه و دیگر حوزه های بغداد حدیث، فقه، خلاف و نحو را آموخت. در سال 521 هـ ق به حج رفت و در مکه و مدینه نیز احادیث زیادی شنید. پس از چهار سال به بغداد بازگشت و در آنجا در محضر اساتیدی چون ابوالقاسم هبة الله بن حصین، ابوالحسن علی بن عبدالواحد دینوری و هبة الله شروطی استفاده کرد تا آنجا که معلومات و محفوظات و بینش علمی او باعث شگفتی بغدادیان شد. او در طول اقامتش در بغداد به سایر شهرهای عراق نیز سفر کرد و با محدثان و حافظان حدیث گفت و شنود کرد، سپس به دمشق بازگشت و در آنجا ازدواج کرد و صاحب فرزند شد. او در دومین سفر خود عازم ایران شد (سال 529 هـ ق) به شهرهای مختلفی در ایران سفر کرد و سفر او 4 سال به طول انجامید.

او در خراسان با ابوسعد عبدالکریم سمعانی صاحب کتاب الانساب دیدار کرد و همراه او به نیشابور و هرات رفت. او در این سفر کتاب الاربعین البدانیة را مشتمل بر روایت 40 حدیث از چهل محدث در 40 شهر نوشت. ابن عساکر پس از 13 سال سفرهای علمی مختلف با کوله باری از شنیده ها و نوشته ها و تجارب به دمشق بازگشت. شمار افرادی که در زمینه حدیث ملاقات کرده بود به 1300 مرد و 80 زن رسیده. او پس از این سفرها در سال 533 هـ ق به تألیف و تصنیف و فعالیتهای آموزشی پرداخت و این امر تا روزهای آخر زندگانی وی ادامه داشت. ابن عساکر شاگردان زیادی داشت که غالبا همه از فقیهان و بزرگان حدیث در آن روزگار بودند. اگرچه ابن عساکر به حکومت بی اعتنا بود اما به لحاظ رتبه علمی و تخصصش، مورد احترام شاهان بود. نورالدین زنگی علاوه بر حمایت و تشویق ابن عساکر در جمع آوری تاریخ دمشق پس از تأسیس دارالحدیث نوریه (اولین مرکز تخصصی حدیث) سرپرستی آن را به وی واگذار نمود. ابن عساکر در سال 571 هـ ق در دمشق درگذشت و سلطان صلاح الدین ایوبی در تشییع جنازه وی حاضر و به امامت شیخ قطب الدین نیشابوری بر وی نماز خواند.

آثار:آثار و تألیفات ابن عساکر را بالغ بر 134 عنوان ذکر کرده اند که غالب آنها در زمینه حدیث رجال و تاریخ است و در زیر به برخی از آنها اشاره می شود:

الف: تاریخ دمشق، مهمترین اثر ابن عساکر همین کتاب در 80 جلد است و فاصله زمانی پیش از اسلام تا قرن 6 قمری را دربرگرفته است. این کتاب جامعترین کتابها در جغرافیای تاریخی و زندگینامه دانشمندان، محدثان و حافظان حدیث شهر دمشق است و تدوین آن به ترتیب تاریخ بغداد است که ابن عساکر مطالب آن را از بزرگان بغداد و دمشق شنیده است. نوشته های احمدبن معلی و ابن حمید ابن ابی العجایز ابن عساکر را در تألیف این کتاب یاری کرد. ابوالقاسم فرزند ابن عساکر، این کتاب را ویرایش کرد و ابن عساکر خود این کتاب را در مجالس درسش آموزش می داد. این کتاب بعد از وفات ابن عساکر به عنوان یکی از منابع مهم در تحقیق به کار می رفته است و یاقوت حموی از این کتاب در تدوین بزرگترین معجم جغرافیایی بهره گرفت. برخی نسخ خطی این کتاب در کتابخانه های معتبر دنیا چون قاهره، دمشق، آمریکا، فرانسه و .... وجود دارد    .

منابع : دائرة المعارف اسلامی لغت نامه دهخدا     وفیات الاعیان               دائرة المعارف فارسی     موضع علمای بزرگ شیعه در قبال نوحه سرایی

٢- شیخ مفید

حضرت صاحب الامر علیه السّلام او را بدین لقب خواند { ابن شهر آشوب در معالم العلماء گوید: حضرت صاحب الامر علیه السلام او را ملقب بلقب مفید فرمود، و من سبب آن را در كتاب مناقب آل ابى طالب ذكر كرده‏ام، ولى در كتاب مناقب او چنین مطلبى یافت نشده و بعضى گفته ‏اند: شاید منظورش صدر توقیع شریف است« للشیخ السدید و المولى الرشید الشیخ المفید» و برخى مانند ورام بن ابى فراس، و ابن ادریس ذكر كرده‏اند كه این لقب را دانشمندان بزرگ سنى بشیخ دادند و در این باره داستانى باختلاف نقل كرده‏اند.صاحب روضات الجنات گوید: پس از شیخ مفید كسى باین لقب نامیده نشد جز محمّد بن جهم اسدى حلى و او همان كسى است كه در اجازات و غیر آن از او بمفید بن جهم تعبیر شده، و اما در میان عامه كسى كه بمفید ملقب شد ابو الحسن على بن ابى البركات متوفاى سال 617 بود، و كسى كه به «ابن المعلم» معروف است ابو الغنائم محمّد بن على بن فارسى واسطى متوفاى سال 592 است كه از شعراى مشهور عامه است آنگاه داستانى از او نقل میكند.علامه نورى در مستدرك پس از نقل كلام صاحب روضات این سخن را از غفلتهاى بزرگ او شمرده و گوید: «مفید» لقب جمعى از علماى شیعه قبل از این جهم بوده، مانند: ابو على فرزند شیخ طوسى كه در اجازات بمفید معروف است و گاهى از او بمفید ثانى تعبیر شده، و ابو الوفاء عبد الجبار مقرى كه بمفید رازى معروف بوده، و عبد الرحمن بن احمد بن الحسین عموى ابو الفتح صاحب تفسیر كه بمفید نیشابورى معروف است . ابن شهر آشوب در معالم العلماء در وصف شیخ مفید گفته است:« محمد بن محمد بن نعمان   مفید قمى حارثى بغدادى عكبرى» اما انتساب حارثى براى آن است كه شیخ از اولاد حارث بن مالك است چنانچه در نسب او گذشت، و بغدادى و عكبرى براى آن است كه در نزدیكى« عكبرا» بدنیا آمده و در بغداد نشو و نما كرده و اما نسبت« قمى» وجهش روشن نشد، زیرا در جایى دیده نشده كه شیخ مفید بقم رفته باشد، و بعید است كه تعصب این آشوب را وادار باین انتساب كرده باشد، و قول باینكه« قمى» مصحف« عمى» باشد نیز مناسب نیست و اللَّه العالم( ملخص از تنقیح المقال).}

«1» نجاشى یكى دیگر از شاگردان مفید- پس از ذكر نسب او چنانچه گذشت- میگوید:

فضیلت او در فقه و كلام و روایت وثاقت و علم مشهورتر از آن است كه توصیف شود. آنگاه متجاوز از 170 كتاب از تألیف او را نام می‏برد. علامه حلى در كتاب خلاصه در باره مفید گوید: او از بزرگترین مشایخ شیعه و رئیس و استاد آنها است هر كه پس از او آمده از علم او استفاده كرده است. علامه بحر العلوم در فوائد رجالیه پس از مدح بسیارى از مفید گوید: تمام جهات فضیلت در او جمع شده و ریاست دانشمندان باو منتهى گشت و همگى در علم و فضل و عدالت و وثاقت و جلالتش متفقند، محاسن آن بزرگوار بسیار و مناقبش بیرون از شمار است، مردى بود سریع الانتقال، حاضر جواب، كثیر الروایة، خبیر در شعر و اخبار و رجال، و راستگوترین مردم زمان در حدیث، آشناترین آنها در فقه و كلام بوده، هر كه پس از او آمده از او استفاده كرده است. علامه نورى پس از ذكر كلام بحر العلوم میگوید: بندرت دیده شده كه مطلبى از نظر كتاب و سنت و روایت و درایت در باب امامت و بحثها و برهانهائى كه در این باب ذكر شده در كتب اصحاب باشد كه شیخ مفید پیش از آنان در كتب و رسائل خود ذكرى از آنها نكرده و یا اشاره بدانها ننموده باشدو چنانچه مشهور است سه توقیع از حضرت صاحب الامر علیه السّلام در هر سال یك توقیع بنام شیخ مفید صادر شده

استخراج شده از كتاب ارشاد-ترجمه رسولى محلاتى  صفحات 13 و 22 و 23

٣- شیخ صدوق

 

http://www.hawzah.net/Hawzah/Magazines/MagArt.aspx?MagazineNumberID=6501&id=75155

http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=90726

یکی از بزرگ ترین شخصیت های جهان اسلام و برجسته ترین چهره های درخشان علم و فضیلت شیخ صدوق است. او با جمع آوری روایات و تألیف ده ها جلد کتاب نفیس و ارزش مند، به اسلام و عالم تشیع خدمت کرد. تألیفات این عالم بزرگ اسلام، فراوان و متنوع، در علوم و فنون مختلف اسلامی گنجینه ای پایان ناپذیر است که با وجود گذشت بیش از یک هزار سال از تاریخ تألیف آن ها، هم چنان ارزش و اعتبار خود را حفظ کرده و از جایگاهی بس رفیع و والا برخوردار و در صدر قفسه کتاب خانه ها و سینه فقها و دانش مندان جای گرفته است.ابوجعفر محمد بن علی ابن بابویه قمی ملقب به شیخ صدوق از پیشتازان علم حدیث و از مردان نامی جهان اسلام در سال 305 ه.ق چون ستاره ای در آسمان روایت و فقاهت در شهر مقدس قم طلوع کرد. ولادت این عالم فقیه با آغاز نیابت حسین بن روح سومین نائب خاص امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) هم زمان بوده است. پدر بزرگوار شیخ صدوق علی بن الحسین بن بابویه قمی، از فقهای بزرگ اسلام و در زمان امام حسن عسگری (ع) و امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) می زیسته و مورد احترام آن امامان بوده است. در نامه ای که امام حسن عسگری (ع) به علی بن بابویه نوشته وی را با کلماتی چون: شیخ معتمد و فقیه من خطاب کرده است. پدر شیخ صدوق در قم بدنیا آمد و زندگی را آنجا گذارند و در همان شهر نیز وفات کرده است. پدر شیخ صدوق در ایام زندگی پر برکت خویش نزدیک دویست جلد کتاب تألیف کرده است. دعای ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه) : عمر با برکت علی بن بابویه پدر شیخ صدوق از پنجاه می گذشت و هنوز فرزندی نداشت و بسیار دوست می داشت که خداوند به او فرزند صالحی عنایت کند، از این رو به حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه) متوسل شده طی نامه ای به وسیله حسین بن روح که یکی از نمایندگان خاص امام زمان بود تقاضای دعا کرد تا آن حضرت از خداوند، فرزند صالحی برای او بخواهد. ولی عصر (عج) دعا کرده و برای ابن بابویه نوشتند: «برای تو از خداوند خواستیم دو پسر روزیت شود که اهل خیر و برکت باشند.» پس از دعای امام زمان بود که ابن بابویه صاحب فرزندی شد که نامش را محمد نامید و بعدها عالمی بزرگ و فقیه ای نام آور شد. او همان شیخ صدوق است .شیخ صدوق، روزگار کودکی و جوانی اش را در دامان علم و فضیلت و زهد و تقوای پدر بزرگوارش، علی بن بابویه سپری کرد و در محضر پدر، علوم و معارف را همراه با تربیت های علمی و اخلاقی فرا گرفت و تجسم اخلاق اسلامی در اعمال و رفتار پدر، در لحظه لحظه زندگی او اثر گذاشت. پدری که در اوج علم و فقاهت و شهرت و محبوبیت، از راه دکه ای کوچک که در بازار قم داشت، امرار معاش می کرد و زندگی خود و خانواده اش را با کسب و کار و در نهایت زهد و قناعت می گذراند و پیوسته به حفظ آثار و احادیث اهل بیت(ع) و پاس داری از آرمان های بلند تشیع می پرداخت. این ارزش های والا و عظمت های روحی پدر بزرگوارش، تأثیری انکار ناپذیر در شکل گیری جنبه های روحی و معنوی شیخ صدوق داشت و سبب شد در مدتی کوتاه به قله های کمال دست یابد و در سن بیست سالگی، هزاران حدیث و روایت را حفظ کند. بزرگانی چون شیخ طوسی، نجاشی، سید بن طاووس، سید محقق داماد، علامه مجلسی، علامه بحرانی، شیخ بهایی و 0000  وی را رئیس المحدثین و صدوق الطائفة میدانستند زیرا او در شناخت احادیث، آگاه و در حفظ و جمع آوری آن ها کوشا بود .پس از مرحوم کلینی نویسنده کتاب ارزشمند اصول کافی، صدوق از بزرگترین محدثان عصر خود به شمار می آید که علاوه بر ضبط و نقل حدیث، در علوم دیگر نیز تبحر داشته و تألیفات بسیاری از خود به جای گذاشته است. صدوق سالها از محضر کلینی استفاده نموده و به شنیدن و جمع آوری احادیث ائمه (ع) مشغول بوده است؛ اما بر خلاف شخصیت علمی کلینی که بیشتر از جهت جمع آوری، بررسی و نقل حدیث مشهور است، شیخ صدوق در سه زمینه روایت، مباحث کلام و فقه برحسته و ممتاز بوده است .سرانجام این عالم بزرگوار، پس از گذشت هفتاد و اندی سال، در سال 381 هجری قمری، دعوت حق را لبیک گفت و در شهری در حومه تهران دیده از جهان فرو بست و در نزدیکی مرقد مطهر حضرت عبدالعظیم حسنی دفن شد و آرامگاهش به نام ابن بابویه، در شهر ری، مشهور است.

 

 

 

مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ، دفتر اشعار من - سیمین ساق